یک هفته ای در کشور هنگ کنگ و چین بودم. با دیدن چین و مردم حقه باز و متقلبش که یک در صد می توانسند انگلیسی صحبت کنند ولی با سرعت وحشتناکی در حال پیشرفت بودند فهمیدم که
یک: ایران با چه سرعت قهقرایی در حال عقب افتادن از دنیاست
دوم: در چه بهشتی به نام مالزی داریم زندگی می کنیم و چقدر مردم مالزی آدمهای خوبی هستند و چقدر رفاه در مالزی وجود دارد و باز هم بعضی وقتها ناشکری می کنیم. مالزی اگر تنبلی استادانش نبود بهشتی بود برای درس خواندن . زندگی در چین برای من یعنی زندگی در جهنم